Van Tilburg . NieUws

Website van Sjaak, Mirjam, Ruben, Jesse, Loïs, Salomé en Ellis van Tilburg

Van Tilburg . NieUws RSS Feed
 
 
 
 

Geboortekaartje Ellis

Hierbij dan het officiële geboortekaartje van Ellis. Alles gaat goed, ze drinkt lekker al is ze ’s nachts nog wel in de weer. Wat heel lekker is, is dat veel vrienden en kennissen hier aanbieden om eten te koken…dus ieder dag staat er een warme maaltijd kant en klaar op tafel… (een amerikaanse gewoonte geloof ik), maar natuurlijk erg gemakkelijk om daar niet over te hoeven nadenken.

Bevallingsverhalen

Lieve allemaal;

 

Groot nieuws: gisteren is Ellis (Elisabeth Rachel) geboren! Een prachtig meisje, net zo’n fijn popje als Loïs was, om 12.20 in het Karen Hospital. Sjaak, mijn zus Marjoke en Seintje, een Nederlandse verloskundige hadden me geweldig bijgestaan. Ik blijf een bevalling verschrikkelijk vinden – maar het resultaat is geweldig J. De kinderen zijn enorm trots, ook opgelucht. Ze hadden het toch wel heel spannend allemaal gevonden.

 

Ik zal even bij het begin beginnen:

Toen ik in Nederland vertelde dat ik zwanger was, bood mijn tweede zus Marjoke, die verpleegkundige is, meteen aan me te willen helpen bij de bevalling en kraamtijd. Dat is nogal een toezegging (want hoe organiseer je dat?), en ook heel persoonlijk (in Nederland had ik nooit een familielid bij de bevalling), maar het idee stond me wel heel erg aan: juist in het buitenland waardeer je familie in een bijzondere manier. Dus we spraken dat af – hoe het ook uit mocht gaan werken (want wanneer kom je?).

 

Ik ging hier naar een ziekenhuis waar alle westerlingen voor hun bevalling heen gaan. Prima ziekenhuis, sympathieke gynaecologe – maar wel aan de andere kant van de stad:  1 tot 2 uur rijden. Tijdens de weeën geen fijn vooruitzicht, maar ook met kraamvisite en Sjaak die tussen het gezin en mij heen moet pendelen niet echt praktisch. Ook had ik wel gehoord dat die gynaecologe maar af en toe aan je bed staan, en dat verder een onbekende verloskundige mijn bevalling zal doen. Dat vond ik ook wel spannend: want ik weet niet echt hoe Kenianen dat aanpakken….. En ik ken mezelf tijdens een bevalling J.

Maar ja – er leek niet echt een andere optie. Dus ik hield mezelf voor dat dat allemaal prima zou zijn.

 

De week voor kerst was ik in de kerk en sprak Seintje mij aan. Zij is een Nederlandse vrouw rond de 50 die al jaren hier in Kenia woont. Heeft ook jaren voor de GZB hier gewerkt, maar is nu directrice van een soort Kindertehuis en groot voedselprogramma bij scholen. Zij sprak me aan met de vraag: “kan ik je ergens mee helpen” (ze zag dat ik het allemaal wat zat was, en zwanger). Tsja, ik had de boel wel een beetje geregeld, dus ik had geen idee waarmee. “Je weet toch wel dat ik verloskundige ben? Ik zou als je wilt je bevalling wel willen doen!”

Ik viel van mijn stoel!

In September heb ik hier en daar nagevraagd of er niet Nederlandse artsen/verloskundigen zijn die mijn bevalling (thuis) zouden willen doen. Ik ving overal bot. En nu, vier weken voor tijd, biedt Seintje zich aan!

Ze wilde het dan graag in het ziekenhuis bij mij in de wijk doen, wat 10 min. rijden is. Ik had al eerder navraag gedaan over dat ziekenhuis, maar niemand kon mij er wat positiefs over vertellen. Seintje wel: zij kent de eigenaren, en wist zeker dat ze de ruimte zou krijgen om er (naarst het Keniaanse personeel) de bevalling te doen.

 

Ik moest er wel even aan wennen; is het in 4 weken tijd nog te regelen? Met de verzekering e.d.?

Maar was uiteindelijk ontzettend blij. Met Seintje daar gekeken: we konden een mooie, ruime ziekenhuiskamer huren, die ook wat ruimte geeft voor privé (met bankstel e.d.) en die ze dan ombouwen tot verloskamer. Alle apparatuur is aanwezig – dat zag er prima uit.

 

Vorige week zaterdag begon het wat te rommelen. Ik sms mijn zus, en die stapt meteen de volgende morgen in het vliegtuig! De hele week verder natuurlijk geen wee meer te bekennen. Wel een ontzettende gezellige week gehad – we hebben wat leuke bezoekjes en tripjes met zijn tweeën en met de kinderen kunnen doen. Bovendien was ze gewoon ook een voortijdige kraamhulp: ze kookt de heerlijkste gerechten, deed de boodschappen, haalde de kinderen van school – ik kon het er echt lekker van nemen!

Afgelopen zaterdag begon het weer te rommelen, maar inmiddels let ik op elk krampje in mijn lijf. Is ook niet echt handig. Marjoke had lekker de tijd tot donderdag, maar het zal toch niet…..Die Zondag in de kerk brak mijn vruchtwater J, maar dat was zo weinig, dat ik twijfelde of dat het wel was. Thuis niks aan de hand; expres die dag in een natuurgebied gaan wandelen, maar het bleef rustig.

In de nacht van zondag op maandag werd ik echter wakker met weeën. Ze lekker een uur lang opgevangen in bad – en toen toch maar de boel om 4.00 gemobiliseerd: oppas bellen die bij ons zou komen slapen. Sjaak wakker maken, Marjoke wakker maken, schoolspullen voor de kinders klaarzetten……

Tegen de tijd dat we in het ziekenhuis waren, had ik geen wee meer gevoeld J

Bij de eerste hulp was het uitgestorven, en ook op de kraamafdeling hadden de zusters duidelijk liggen slapen, gewikkeld in verschillende doeken tegen de kou J. Maar ze kwamen gauw in beweging – en maakten de kraamkamer voor ons klaar.

Dat had nogal wat voeten in de aarde: want alle apparatuur moest terplekke erbij worden geschoven; dus bank naar deze kant, nee – daar moet het kraambed, stoel naar die kant, nee, daar komt de couveuse (?!), tafel aan de kant, want die staat voor het stopcontact, en ga zo maar door. Was heel grappig eigenlijk.

Uiteindelijk bleek ik 5/6 cm. Te hebben, maar nog niet verstreken, en geen wee meer te bekennen. Dus ik dommelde wat in slaap, en Marjoke en Sjaak deden zich te goed aan koffie en een boek op de bank.

Seintje kwam tegen 8 uur. Zij heeft het laatste vruchtwater gebroken en me wat gestript. En toen me aan het lopen gezet. We zaten op de derde verdieping, dus de trappen af, maar ook de tuin in (het was heerlijk weer!). Ook af en toe het bad in (prachtig bad, maar het water was te lauw, dus Sjaak en de keniaanse verloskundige aan de gang met waterkokers), en dan weer een rondje lopen. De weeën waren niet prettig, maar ik was om 10 uur vol goede hoop: helaas…nog steeds maar 6 cm L

Seintje ging even naar huis (woont heel dichtbij), en ik het bad weer in. Het was geen pretje, laat ik het daar op houden, maar ik werd wel geweldig gesupport door Sjaak, Marjoke.

Om half 12 kwam Seintje terug, en heeft ze me geweldig begeleid in het langzaam opbouwen van het persen. Het duurde langer, maar was heel gecontroleerd en zodoende met ik er zonder schade uitgekomen!

Sjaak mocht de baby aanpakken en op mijn buik leggen, dat was een heel bijzonder moment. Ze was al helemaal schoon.

Alles is goed; ze ziet er prachtig uit. Ze heeft al goed bij mij gedronken, en is heerlijk rustig.

 

Sjaak heeft de kinderen uit school gehaald, en Salomé bij Lena (onze huishulp) vandaan gehaald om ze te laten kijken. Ze waren ontzettend trots. Ze straalden alle 3 (de oudsten). Salomé heeft natuurlijk geen benul, maar stort zich vol overgave op de baby (baba zegt ze). Die moeten we ontzettend in de gaten houden J.

Marjoke heeft de kinders mee naar huis genomen, zodat Sjaak en ik een rustige middag samen hadden. Van het ziekenhuis hadden ze liever dat ik 2 nachten bleef, maar ik had geen complicaties; de baby doet het goed, en een zuster thuis: wij wilden graag ook naar huis!

Dus om 19.00 uur mochten we gaan, en heb ik al heerlijk in mijn eigen bed geslapen.

 

Marjoke blijft tot woensdag avond. Sjaak neemt deze week ook wat vrij, en ik heb natuurlijk elke dag mijn hulp in huis. Seintje zal af en toe even langs komen voor controle, en ik heb hier nog een vriendin die verpleegkundige is, dus ik zit hier wel goed. Er zullen best nog heel wat kennissen en vriendinnen langskomen de komende dagen; dus ik ga wel genieten van mijn kraamtijd. Maar ik ben ontzettend dankbaar en blij voor de uiteindelijk toch heel Hollandse bevalling die ik heb gehad! Wat een geluk dat Marjoke op tijd was en Seintje haar diensten aanbood!

  

Sjaak heeft nog meer hele mooie foto’s op de website geplaatst – ga maar gauw kijken! www.vantilburg.nu

 

Heel veel lief,

 

Mirjam & Ellis.

Geboren: Elisabeth Rachel, roepnaam Ellis

Vandaag om 12:20 Keniaanse tijd is Ellis geboren in het Karen Hospitaal in Nairobi, Kenya. Alles is goed met Mirjam en Ellis. De bevalling verliep voorspoedig met Sjaak, Mirjam’s zus en bovenal de Nederlandse verloskundige, die drie weken geleden aanbood de bevalling te willen doen.

We voelen ons zeer gezegend met opnieuw een gezond kindje. Ellis weegt 2920 gram en heeft de borst al gevonden. Ruben, Jesse, Loïs zijn heel blij en trots op hun nieuwe zusje. Sjaak heeft ze vanmiddag eerder uit school gehaald, zodat ze hun pasgeboren zusje gelijk konden zien.

Voor foto’s klik op de pagina: Ellis (in de kolom links)

UK - dec. ‘09

Ja, zo nu en dan reis ik ook naar de Europa, voor overleg e.d. Ik draai o.a. mee in de werkgroep die een nieuw project management systeem voor de organisatie ontwikkelt. Daar komt heel wat bij kijken want de organisatie is flink gegroeid sinds 2003 wat zich onder andere vertaalt heeft in hogere budgetten, meer projecten, in meer doellanden, meer staf en meer behoefte aan project informatie bij de kantoren die fondsen werven.

Gelukkig start het project management systeem bij het veld, want we willen ‘field driven’ blijven en niet ‘donor driven’. Het veld moet blijven bepalen wat er moet gebeuren. Daarna kijken we wel of er voor deze projecten ook fondsen geworven kunnen worden. Zou de mogelijkheid om fondsen te verwen leidend worden bij de bepaling of we een project al dan niet doen, dan begeven we ons op een hellend vlak, want wil een project echt slagen en langdurig impact hebben op het veld moet het immers ‘first and foremost’ gedragen worden door de doelgroep zelf….

Al met al een boeiend proces en leuk om mijn steentje te kunnen bijdragen, door het voorlopige ontwerp in te dienen, waar dan anderen hun constructieve bijdrage aan mogen leveren.

‘k Was trouwens blij om weer terug te zijn in zomers Nairobi vlak voor mijn verjaardag, want wat was Engeland grijs en koud…

Gezegende Kerst en een Goed 2010

Even bijpraten #13 - een vies praatje

Lieve allemaal,

Dit wordt dit keer een vies praatje. Maar toch wel zo Keniaans, dat ik het jullie niet onthouden wil.

Het begon ermee dat we problemen hebben met de watermaatschappij over de rekening. Ik moet elke maand de rekening op het lokale kantoor betalen. Nu is dit nog geen 1km van mijn huis vandaan. Dus niet zoveel moeite. De eerste keren hoefde ik maar een euro of 3 te betalen per maand. Maar in mei veranderde dat plots, en stond er een schuld van 300 euro. Gelukkig hadden wij de makelaar in december de meterstanden laten noteren, zodat we vrij gemakkelijk konden bewijzen dat dat niet voor onze rekening is. Het gevolg is dat ik nu elke maand zelf de meterstanden op moet nemen, diverse kantoortjes af moet gaan, om handmatig mijn verbruik te laten uitrekenen en te betalen. “Moet daar ook rioolrechten bij?” vroeg die dame de eerste keer. “Wat?” zei ik, nooit aan gedacht, ja waarschijnlijk wel. “Oh nee, dat staat niet op de rekening”, zegt ze. Maar hoe zit dat dan? Vraag ik, want ik heb toch heel wat keren inmiddels die wc doorgetrokken. “You have an own sewage system under the ground”, zegt ze. ?????? (Je hebt een eigen riooltank onder de grond). Nooit geweten, nooit geroken, en nooit aan gedacht – dat betekent dus dat die ook vol kan raken!

Maar ik wilde er ook liever niet aan denken – dat komt wel een keer. En dat was nu. Lena, mijn hulp waarschuwde mij dat ik naar de wc moest kijken, want die trok niet meer door en liep steeds over. Ja, het was niet meer te ontkennen; hier moest wat aan gebeuren. Nu herinnerde ik me die septic tank weer. Daar moet ik nu toch maar eens naar gaan kijken.

Het blijkt dat we een half open afvoer systeem hebben: Zodra ik doortrek/water weg laat lopen, loopt dat naar buiten in een goot, die net onder de grond is, maar wel op zo’n 10 punten met putdeksels te bereiken (en bekijken en beruiken) is. Toen we het putdeksel direct achter mijn wc (buiten) oplichtten, zagen we het al: propvol L. Dan de volgende deksels open. Er loopt zo een hele route langs mijn huis, zo’n 40 meter lang, tot we midden in de tuin twee deksels lichten die van de put zelf zijn. Daar wordt alles verzameld dus. Hij zat niet barstens vol, maar ik zie wel dat hij geleegd mag worden. Tot mijn schrik zie ik maandverband en al drijven – niet van mij!!!!! Want ik gebruik die vorm nooit. Hoe lang zit dat dan al in die tank????

En wat een wonder dat we dat nooit ruiken! Ook die half open riolering niet. Want je begrijpt wel, dat met één keer doortrekken, mijn hoopje nooit die 40 meter aflegt…….. dat gaat in stukjes en beetjes (waarbij het leeglopen van het badwater het meeste helpt w.s.).

Maar goed – wie moet ik hier nu weer voor bellen?

'Honing zuiger'

'Honing zuigers' zuigen je riool leeg

Toen herinnerde ik me dat op de plaatsen hier waar watertanks staan (voor mensen die geen water van het water bedrijf kunnen krijgen maar het per vrachtauto thuislaten bezorgen – en dat zijn er veel!) ook altijd wel één of twee “honey suckers” of “exhausters” staan. Ik heb al eens heel onschuldig gevraagd waar die voor dienden – nu  hiervoor dus.

Dus via via zo’n exhauster geregeld. Voor 100 euro wil hij komen en de boel leegzuigen. Ik liet eerst zien dat er klaarblijkelijk ook een verstopping is, en dat hij die ook moet verwijderen voor die 100 euro. Dat zou hij doen. Met 3 collega’s, wat plastic zakken van de supermarkt en fietsenbandrubber verbinden ze de slangen die ze meebrachten aan elkaar en maken een reuzenslang. De machine aan – en leeg wordt mijn tank gepompt!

Maar ja, die verstopping was er helaas niet mee opgelost (wat ze eerst beweerden). Dus worden er lange takken uit mijn bomen gehaald, en gaan ze met die takken door de afvoerpijpen steken. Er komt een reuze plasticzak tevoorschijn, die de hele opening dicht hield (en nog meer). Ondertussen moest ik vreselijk nodig naar de wc. Maar het idee, dat zodra ik doortrek, zij zouden zien wat daar weggespoeld werd…….. Ik hield het nog wel even.

Het stonk wel, maar ze deden het heel netjes. Als ze de buizen afkoppelden, de buizen omhoog houden, zodat de rest er niet direct uit liep e.d. Ik was helemaal tevreden. Ze maar een stuk zeep gegeven, en allemaal een colaatje. Helaas ging het met het laatste stukkie buis toch nog net mis, en lag er toen ze vertrokken toch nog een stinkplas op mijn erf J.

Ik blij dat ik de waterrekening heb betaald: dat konden we uiteindelijk wel wegspoelen.

Zo ben je zo door je morgen heen – en een ervaring rijker. En wat blij dat ik weer op de wc kan, zonder dat hij overloopt, en zonder pottenkijkers.

Die watertankers zijn trouwens een zegen en een vloek tegelijk. Er zijn veel wijken waar de watermaatschappij om vage redenen niet meer aflevert. Deze mensen moeten dan twee-wekelijks een tank laten komen, wat toch wel 45 euro per keer kost. Maar ja, liever veel betalen, want zonder water kan niemand. Ik heb er ook één keer één moeten laten komen. We hebben een tank van 700 liter onder de grond en nog een van 400 liter hoog in de tuin (voor de waterdruk). Dus dan kun je wel even vooruit. Maar die tankwagens rijden dus af en aan. Zij zijn de grootste co-2 vervuilers, want er komt een zwarte stinkrook uit hun uitlaat! Bovendien zijn het hele oude vrachtwagens, en begeven ze het standaard op een helling. En als ze het niet begeven, dan rijden ze 20 km. per uur. Nooit een pretje om achter zo’n wagen te zitten dus in het verkeer. Wat helaas wel erg vaak gebeurd……

 

Verder hebben we goede maanden achter de rug. We hadden geen herfstvakantie, maar Annemarie, mij zus, kwam wel een week in oktober, wat erg gezellig was. Met haar heb ik in 4 dagen tijd een hele kunstroute doorlopen, wat ontzettend leuk was. Er zijn hier veel recycling projecten en er worden erg veel mooie dingen gemaakt. In de nieuwsbrief heb ik al geschreven over dat oude slipper project.

We hebben toch nog een thuisbevalling gehad, van onze kat – wat 4 schattige katjes opleverde. De kinderen hebben er heel veel plezier mee gehad. Gelukkig heb ik voor ze alle 4 tenslotte toch een nieuw thuis kunnen vinden, want met hun 10 weken terroriseerden ze mijn woonkamer zo onderhand……

Verder zijn we met Thanksgiving (Amerikaanse Dankdag, het laatste weekend in november, hebben de kinders 2 dagen vrij) richting Mount Kenya gereden. Er zijn 5 routes om de berg te beklimmen, waar er 3 veel van gebruikt worden. Wij zaten in een prachtig huisje aan een niet meer gebruikte route. Toch inspireert dit wel hoor. Mijn zus en zwager en neefje hopen hem in februari te gaan beklimmen! Doordat je al zo hoog zit (en naar de 4500 km moet) is het alleen geschikt voor getrainde mensen. Bovendien zijn er geen voorzieningen. Dus moet je alles (laten) meenemen; tent; dikke slaapzakken; water; eten, het kan hagelen en stormen en sneeuwen en er ligt ijs. Het kost zeker 5 dagen. Voor ons nog maar even een toekomst droom.

Wij genoten van het uitzicht, het tropisch regenwoud (voor het eerst dat ik dat zag) en de waterval, op 5 min. afstand van ons huisje. Er zouden ’s nachts olifanten uit het zwembadje komen drinken – helaas hebben we die niet gezien, evenmin Mount Kenya – die was de hele tijd in wolken gehuld L.

Verder is de Sint ook in Nairobi aangekomen. Dat was een feest voor alle kinderen. We hebben met Ebel en Lora (vrienden die een kindertehuis opzetten zo’n 40 km buiten Nairobi) lootjes getrokken, wat onze jongens erg leuk vonden.

Tenslotte hebben we kerstvieringen op school gehad en van de kerk. We hebben net als vorig jaar in de tuin van het Karen Blixen Museum gepicknickt en met kaarsjes mooie kerstliederen gezongen. Ik was alleen met de kinders, omdat Sjaak in Engeland was voor overleg. Dus ik werd helaas wel wat afgeleid door de één die naar de wc moest, de ander die drinken omver liep, de derde die uit een boom viel en de vierde die kaarsvet over zich heen morste….. ach ja – hoe zal dat gaan met 5?

Sjaak zijn verjaardag hebben we met 4 gezinnen gevierd. Toch wel heel anders dan vorig jaar – toen kenden we nog bijna niemand. Dat voelt dus rijk.

Nu is het vakantie – ik en de kinderen hebben er erg naar uitgezien. Drie weken lang geen huiswerk en strakke schema’s. Maar toch wel even schrikken dan na die vakantie (12 januari gaan ze weer naar school) de baby al komen kan!!!! Wel spannend hoor. Ik doe het rustig aan – zo hou ik het wel vol. We gaan hier en daar wat daagjes met vrienden uit. De kinderen hebben gelukkig wel diverse vriendjes waar ze kunnen spelen of een nachtje slapen. We hebben inmiddels ook fijne kerstdagen gehad. Bedankt voor de gezellige kerst en verjaardag mails!

Sjaak gaat woensdag met de jongens Mount Logonot beklimmen (Annemarie is ons al voor gegaan, dat kunnen we niet op ons laten zitten). En donderdag ga ik oliebollen bakken. Verder spelen we ons suf aan spelletjes, daar zorgt Jesse wel voor.

Tot zover – de volgende brief is hopelijk met prachtige foto’s van ons 5de telg

Liefs, Mirjam.

 

Even bijpraten #12 - oktober

Lieve allemaal,

Jesse bij Lake Baringo

Jesse bij Lake Baringo

Het is wel twee maanden geleden dat ik deze laatste bijpraten mail heb geschreven! Maar ondertussen wel een nieuwsbrief de deur uit gedaan – en wat het verschil daar nu tussen echt is…… wel, niet zo heel veel – al is de nieuwsbrief iets meer werk inhoudelijk – en deze mail echt een kletspraatje J.

Het leven hier gaat zijn rustige gang, al worden we af en toe wat opgeschrikt door hevige regenval, wat uitval van electriciteit veroorzaakt, wat lekkage hier en daar, en enorme kluiten modder onder de schoenen van de kinderen. Sjaak is iets minder blij om op de motor te stappen ‘s morgens; want met die blubber op de weg wordt hij wel heel vies! (al wordt hij dat al sowieso van de uitlaatgassen – elke dag mag blouse in de was vanwege zwarte nek!!!!!). Maar het mag duidelijk zijn dat het voor het land noodzakelijk was – ik kreeg regelmatig sms’jes van iemand uit de kerk die opriep om te bidden voor regen. En zodra de regen valt, sms’jes om God te danken…. Ja, zo wordt ik tijdens het koken van de aardappelen ook weer even bij Gods zorg bepaald……

Eén van onze twee poesjes - gekocht toen mijn moeder hier was in maart, op de straat, onder de verzekering dat het mannetjes waren – is inmiddels bevallen van 4 kittens! Het was de magerste van de twee poezen, dus het viel opeens wel op dat hij (zij!) zo groeide, m.n. rond de buik. Dus we waren wel al gewaarschuwd. Ik zie hier nooit vreemde poezen in onze tuin, maar blijkbaar is er toch een kater in de buurt J. We vinden het allemaal wel heel leuk. We hadden net een weddenschap afgesloten wanneer zij zou bevallen; toen het die avond zelf al gebeurde. Ze ging heel gek miauwen, en wilde continu door mij aangehaald worden. Dus haar in een doos op schoot genomen, en haar een uur lang door haar weeën heen geaaid J - ze was heel relaxed, zo zou ik het ook wel willen J.

Maar op een gegeven moment wilde ze de doos steeds uit, en dat zag ik niet zo zitten. Dus haar met doos en al in de badkamer gezet, en twee uur later hoorde we de poesjes miauwen! Ze waren nog helemaal nat! Toen hen allemaal in de doos gezet (het waren er 2) en naar bed gegaan. De volgende morgen lagen er 4!

Bijzonder hoor, om dat allemaal zo te zien gebeuren. Onze tienermoederkat is heel trouw en zorgzaam. Ze doet het prima. Gister zijn de oogjes open gegaan! De jongens smeekten natuurlijk om er één te mogen houden. Maar de kosten voor sterilisatie zijn helaas 70 euro per kat. Bovendien hebben er al 2, dus daar houden we het echt gewoon bij.

Jesse 9 jaar

Jesse 9 jaar

Inmiddels is Jesse ook 9 geworden!!! Bedankt voor de vele kaartjes via de computer en in het echt. We hebben er een gezellige dag van kunnen maken met zijn allen. Hier hebben de kinderen ook op woensdag les tot 15.30 – dus de middag was niet al te lang. Maar ik had ook maar 2 gezinnen uitgenodigd om het mee te vieren (en mee te eten), dat ging prima zo. Wel was ik ’s middags even in zijn klas geweest om een grote cake te brengen. Dat is gebruikelijk hier. Jesse heeft een Manchester shirt gekregen, de club waar hij fan van is. (voor ingewijden; Sjaak is voor Arsenal en Ruben voor Liverpool, dus jullie begrijpen wel waar de dagelijkse discussies hier thuis over gaan). Ik heb mezelf overtroffen door een voetbaltaart te maken, met zelf gemaakte marcepijn (dank je Chris, werkte prima!). Helaas kon ik geen zwarte voetselkleurstof vinden, dus dacht ik het met extra veel blauw wel goed donker te krijgen. Resultaat: de blauwe stukjes smaakten super chemisch – de tongen bleven enkele uren blauw, en volgens Ruben ook zijn …. (melde hij de volgende dag). Bovendien dacht mijn vriendin dat het een Chelsea taart was!!!!!

Verder was het erg gezellig – en heeft Jesse ervan genoten. Eind oktober doen we zijn feestje.

Deze week gaat Sjaak voor een paar dagen naar de Comoren! Dat is een nieuw (Ei)land voor hem om te bezoeken. Voor mij erg lekker dat hij zaterdag middag al weer terug is. Het wordt een gekke week; want morgen is het een nationale feestdag – dus zijn de kinderen lekker thuis. Ze krijgen vandaag hun eerste raport – en daardoor zijn er woensdag en donderdag middag ouder 20 min. gesprekken – en daardoor weer 2x een halve dag school. Bovendien komt woensdagavond mijn zus Annemarie voor een week!!! Daar kijken we ontzettend naar uit. Ze bezoekt ook een vriendin die even buiten Nairobi woont, dus we delen haar allebei 3,5 dag J. Erg leuk om haar even mee te nemen in ons leven hier.

Salomé groeit hard

Salomé groeit hard

Salomé groeit lekker. Ze zegt nog steeds m.n. pappa en mamma (en kan dat zo 5 minuten lang door doen,zoals gister in de auto), maar ook tata, da, bal en pop en poeh(s). Maar dat was het wel. Ze is wel heel rap in lopen, op haar autotje rijden (nu ook vooruit), klimmen, e.d. Ze brult altijd even als ik weg ga – maar kan heel goed thuis blijven bij de hulp, schooiert wat rond in de tuin (op zoek naar de guard, die haar dan in de schommel zet en gaat duwen) en slaapt nog lekker 2x op een dag. Ze doet mij steeds meer denken aan de meiden van Peter en Corrien…… (m.n. haar gezicht).

Loïs wordt een lange meid. Ze gaat met veel plezier naar school en leert daar ontzettend veel liedjes en versjes. Ze zijn halverwege het alfabet, dus is volop bezig met schrijven.  Ze heeft besloten dat ze juf wil worden als ze groot is. Ach, dat verbaast ons niets; dat zit in de familie!

Jesse zit weer op de voetbalclub, dit keer met een vriendje uit zijn klas. Maar op school voetballen ze nu ook 4 zaterdagen, dus moet hij het wat afwisselen. Hij doet het nog steeds met veel plezier. Op school zijn ze bezig met tafels leren. Daar waren ze vorig jaar nog niet mee begonnen, maar nu doen ze het in één keer, alle tafels tegelijk van 1 (!) t/m 12…… En niet stampen, maar met snel uitrekenen. Jesse kan dat heel goed, maar ik probeer hem wel te stimuleren ze echt uit het hoofd te leren, want dat is m.i. toch veel beter…..

Ruben heeft met World geografie steeds een land waar hij informatie van moet opzoeken, en dan een poster ervan moet maken, met allemaal feitelijke gegevens als grootte van het land, aantal inwoners, religie, klimaat, cultuur. Vervolgens moeten ze daar een spreekbeurtje over houden. Hij had eerst Cuba, en nu , tot zijn vreugde, Nederland. Als cultureel plaatje wilde Ruben perse hagelslag tekenen/plakken (want de halve klas zit altijd verlekkerd te kijken bij zijn boterhammen met hagelslag tussen de middag). Maar zijn juf zei: dat is niet waar ik aan denk, als ik aan Nederland denk……. Dus Ruben tekende zuchtend toch maar een molen.

Met mij gaat het goed. Ik voel de baby regelmatig schoppen en bewegen, en mijn buik groeit lekker – maar gelukkig nog niet heel dik. Dank zij de hulp, en Salomé’s dutjes, kan ik elke middag even slapen. Dat doet me ontzettend goed. We hebben een ziekenhuis uitgezocht, waar ik hoop te gaan bevallen. Het lijkt meer op een kraamhotel (denk ik, maar dan natuurlijk wel in Afrika!); ik heb een eigen kamer, met badkamer (voor mij het criteria punt). Ik ben verbonden aan een gynacoloog die de controles nu ook doet. Maar als ik ga bevallen zal een verloskundige van het ziekenhuis steeds bij mij zijn (die zie ik nu dus nog niet). De gynacoloog komt af en toe kijken – maar heeft wel de leiding. Ik heb al verhalen gehoord over vrouwen die nog niet mochten gaan persen (ook al zag de verloskundige dat het kon) tot de gynacoloog erbij kwam om goedkeuring te geven L. Om deze reden nemen veel vrouwen hier een ‘doulah’ mee; dat is een geboorte coach. Ik had er nog nooit van gehoord, maar snap het principe wel. Maar goed, mijn zus Marjoke die verpleegkundige is hoopt te komen voor de bevalling! Dus (als ze op tijd is) zal zij mijn doulah zijn – samen met Sjaak.

Ik ben midden januari uitgerekend.

Nou, tot zover. Jullie zijn weer op de hoogte. Tot november!

Liefs, Mirjam.

Kenia - sept ‘09

Het is alweer een aantal weken geleden dat ik een kleine week met de auto door het noordoosten van Kenia toerde. Het doel voor mij was om beter inzicht te krijgen in de situatie van de kerk, en voor mijn collega om de studenten van onze trainingsprogramma’s te ontmoeten. In zes dagen legden we zo’n 1650 km af en bezochten we kerkleiders in 5 steden. Een van onze beleidspunten is dat we bij voorkeur altijd samenwerken met een plaatselijk zgn. ‘pastors forum’ ofwel domineesoverleg. Onze projecten moeten geen verdeeldheid en scheve ogen geven tussen kerken onderling en we willen graag de eenheid van het lichaam van Christus versterken, dus een gezamenlijk domineesoverleg is een goede methode om dat te bereiken.

 

De kerk in het noordoosten van Kenia opereert aan de rand van de samenleving. De inheemse bevolking in het gebied is veelal Islamitisch en van Somalische afkomst. Veel kerken richten zich op (christelijke) mensen uit andere delen van Kenia die hier zijn komen wonen in verband met hun werk. Het bereiken van de inheemse (moslim) bevolking staat niet altijd op hun agenda. En als men het al probeert dan gebruiken ze vaak de methoden die ze gewend zijn in andere delen van Kenia, maar die onder moslimbevolkingsgroepen vaak niet werken en eerder op weerstand stuiten: openluchtcampagnes met sprekers en band, huis aan huis evangelisatie e.d.

 

Sommige kerken hanteren cultureel gevoeliger methoden, maar als dan een aantal moslims tot geloof zijn gekomen, vinden ze het moeilijk om deze mensen verder te begeleiden. Zo iemand verliest namelijk vaak zijn baan en contact met de familie en wordt dus totaal afhankelijk van de kerk; niet alleen voor zijn geestelijk voedsel maar ook voor zijn sociale en economische behoeften. En de kerk…?  Die is zelf vaak te armlastig om dit op eigen kracht te kunnen doen. Wij willen de kerk graag gaan helpen om betere opvang en begeleiding te regelen voor deze nieuwe gelovigen, maar… zij moeten het voortouw nemen; dan komen wij graag langszij. Want uiteindelijk blijft de kerk verantwoordelijk.

Nieuw seizoen, nieuwe taken

We zijn weer terug op ons stekkie in Nairobi, na een lekkere periode in NL (al ging de tijd wel snel). Ik werk nog steeds op hetzelfde kantoor, maar in een nieuw funktie. Omdat de lokale directeur is weggegaan én door een reorganisatie van het werk in Afrika, ben ik aangesteld als eindverantwoordelijke voor al het werk in Oostelijk Afrika. Het zal wel even wennen worden om ook weer alle administratieve taken op mij te nemen. Ik ben dat nog wel gewend van de Sudan periode, maar nu beslaat het vijf landen.

Het mooie is dat ik nu gelijk meer direct invloed kan uitoefenen op de herstructuring van de projecten in de verschillende landen. Dus het proces van nieuwe strategie hoef ik niet alleen te faciliteren, maar mag ik ook gelijk gaan vormgeven. Gelukkig heb ik een klein team van toegewijde fulltimers, en kan ik een trainingscoordinator gaan recruteren.

Het is mijn verlangen om het proces hoe we tot projecten komen te verbeteren en over een paar jaar een team achter te laten die op de dan uitgestippelde weg kunnen voortgaan. Delegeren zal een uitdaging voor mij worden, want ik heb de neiging veel dingen liever zelf te doen. Ik hoop hierin te groeien.

Sjaak

Even bijpraten #11 - weer op ons plekkie

Lieve allemaal,

We zijn veilig en wel aangekomen in Nairobi. De vlucht ging prima, alle 11 tassen mochten mee en lagen ook op de bagageband, dus dat ging allemaal heel voorspoedig. De kinderen hebben zo veel mogelijk filmpjes gezien als maar kan in 7,5 uur. Ik heb 2 uur rust gehad omdat toen Salomé even kon slapen, maar verder ging de reis dan ook prima. Salomé kuierde wat door de gang, deed kiekeboe met mede reizigers en at en dronk verder haar tijd door. Lekker eten aan boord, en een heel indrukwekkende film gezien. Ik wist van het bestaan niet af (wereld vreemd als ik ben), maar het is de film Wit Licht (of The Silent Army) van Marco Borsato en War Child. Zo, ik was meteen weer terug in Africa. Een ontzettend indrukwekkende film, die goed contrasten van het westen en Africa neerzet. Een aanrader voor jullie (maar niet geschikt voor kinderen!) Als je kunt, moet je hem echt kijken, en mij laten weten wat je ervan vond. Ik had meteen mijn buik vol……….

Zie ook: (http://www.warchild.nl/nieuws/1645/the-silent-army-draait-in-utrecht.html)

Op Nairobi Airport hadden we niet de extra handen die we op schiphol van de uitzwaaiers hadden (bedankt daarvoor!), om de karretjes te duwen. Maar gelukkig was de afstand heel kort, konden de jongens goed meehelpen, en stonden na de douane twee taxi chauffeurs op ons te wachten. Alle spullen konden erin, en zo waren we in no time onderweg naar huis.

Heel anders dan in November, weten we nu de weg, weten we ons huis, en kon ik vast wat sms-jes versturen naar vrienden om te laten weten dat we er weer zijn. Dat is een fijn gevoel.

ons huis in Nairobi

ons huis in Nairobi

Thuis troffen we alles in goede orde aan: dieren leven nog, guards hebben goed opgepast, en huis was schoon en aan kant, dank zij de hulp. Wat een lekker thuiskomen zo! De kinderen waren heel enthousiast, en dat deed mij weer heel goed; dit is (nu) echt ons thuis!

Het is inmiddels 21.00, we pakken vast de meeste tassen uit, waar je een dag mee aan het inpakken bent, heb je in een uurtje uitgepakt en op zijn plaats gezet! Maar we zijn allemaal erg blij met al het extra wat we mee hebben kunnen nemen. Nog even wat eten, kijken of de tv werkt, en dan naar bed. Heerlijk geslapen op ons ruime bed!

De volgende morgen uitgeslapen, en verder gegaan met uitpakken en opbergen. De kinderen deden zich tegoed aan alle lego die we mee hebben kunnen nemen. We waren te laat voor de kerk, maar genoten van de dag rust met elkaar. Hoe leuk en fijn de afgelopen 6 weken ook zijn geweest, ze waren ook heel intensief!!! Nu echt even bijkomen en tot onszelf komen. Ook weer ons richten op de taken en verantwoordelijkheden hier.

Sjaak is maandagmorgen meteen weer naar kantoor gegaan. De motor deed het, na wat pogingen. Desondanks kwam hij toch te laat, nu dank zij mijn meegebrachte wekker. Ik heb een grote wekker, die ook cd’s draait, waardoor je met je eigen cd wakker kunt worden. Heerlijk!!!! Dus het was één van mijn wensen die dit keer mee te nemen, wat gelukt was. Waar ik niet aan dacht, is dat hier de stroom er nogal eens uit valt L, dan heb je niets aan zo’n ding. Dus toch maar weer verder ons mobieltje gebruiken J.

Lena kwam ook weer. Het was een fijn weerzien. De kinderen hoefden pas dinsdag naar school, maar ik ben even met Loïs erheen gegaan, om vast haar klas en juf te zien. Dat deed Loïs erg goed. Ze heeft een heel lieve (jonge) juf, en een lekker klein klasje (10 kinders). Toen we thuis kwamen was Loïs helemaal uitgelaten, het had haar dus goed gerust gesteld. Mij stelde het gerust dat ze toch ook wat speelhoeken in de klas hebben (keukentje, verkleedkist). Ik was bang dat ze echt alleen met het abc en 123 zouden werken. Dat valt weer mee.

de 1ste schooldag op de engelstalige school voor Loïs

Dinsdagmorgen dan toch even spannend voor alle drie de kinders. Lena is elke morgen nu bij mij, dus ik kan Salomé lekker even thuislaten als ik de kids wegbreng. Heerlijk dat ze niet meer zo vroeg (7.30) met de bus hoeven, maar ik ze zelf om 8.10 weg kan brengen (het is 7 min. Rijden). De eerste dag is altijd een halve dag; dus om 12.00 kon ik ze weer ophalen. Ze waren alle drie erg uitgelaten; het was super leuk geweest (volgens Ruben), Loïs zegt dat ze een hele lieve juf heeft, en Jesse zegt dat hij elke morgen mag beginnen met rekenen (er ligt dan al een werkblad op zijn tafel) – dat vind Jesse NIET erg!.

Dat was een goede ervaring dus voor allemaal.

Onder schooltijd kwam een Nederlandse vriendin (die ik ken van de NL school, en haar oudste nu ook op WNS heeft gedaan, een meisje, zit nu bij Jesse in de klas) bij me koffiedrinken. En ‘smiddags kwam een andere vriendin met haar gezin bij ons langs, en gister is ze alweer komen eten. Heerlijk, daar geniet ik erg van!

In Kenia is het erg droog. Het gras in mijn tuin is geel, en de reuze kerstster die ik heb staan (zo’n 2,5 m. hoog) is weer zo als hij hoort te zijn (volgens Marlies) dood van onder en bovenaan een paar bloemen (geen groen blad meer te bekennen). Ze wekken hier energie op met turbines in rivieren, maar door de droogte staan de rivieren te laag. Er is dus erg weinig energie. Ze zijn juist deze week tot drastische maatregelen over gegaan; de ene helft van het land krijgt op di, do. en za. stroom (overdag) en de ander helft op ma, wo, vrij, en iedereen op zo. Dit geld van 6 uur ’s ochtends tot 6 uur ’s avonds. Dan gaat de stroom er bij iedereen op, maar is het net wel onstabiel (en valt het dus om de klipklap uit. Hé, dat is niet zo’n fijn vooruitzicht. Vooral niet omdat de komende regenperiode pas in november is!!!!!

Ruben eist al een generator – maar ja, die dingen zijn ook duur en vreten benzine/diesel. Eigenlijk is het best te doen zonder energie – zeker als je weet welke dagen je wel of niet hebt. Zo plan ik dus nu mijn was op ma,wo en vrijdag. En werk ik nu al de hele morgen op de batterij van mijn laptop (die nu wel echt bijna op is, dus ik moet vannavond maar verder gaan J). Het

OP

Het is inmiddels vrijdagmiddag. Gisteravond geen puf meer. Stroom ging ook weer aan en uit en aan….. Maar vandaag hebben we, hoera! Het stimuleert de kinderen ook wel ontzettend in hun creativiteit, zo zonder stroom; eigenlijk is dat een heel goede bijkomstigheid.

Maar ja, een hele zaterdag zonder tv of wii….. dat is dan toch wel jammer.

Gister is Sjaak ook weer weggegaan voor een week, dit keer weer naar Khartoum. Omdat de kinderen al naar school zijn gegaan, en dat goed gaat, zie ik dit wel prima zitten.

Misschien komt er nog een vriendin (die hier ook zonder man zit) nog een nachtje logeren met kinders – dus dat maken we wel gezellig.

Vandaag weer naar de gebedsbijeenkomst geweest van school. Dat deed mij (en wellicht de kinderen) erg goed. Was ook fijn om weer te zijn. Het is elke week, en helpt ook goed in het andere ouders leren kennen. Omdat verreweg de meeste kinderen met de schoolbus naar school gaan, zie je eigenlijk nooit die ouders. Ik ben zo blij dat ik dichtbij  woon en nu zelf de kinderen af kan zetten en op kan halen! Dat geeft een veel directer contact met de school en scheelt 2x 30 min. Reistijd! We zitten nu nog lekker aan het ontbijt als normaal de bus al voor stond.

Salomé loopt los

Salomé loopt los

Salomé heeft in dit huis veel meer ruimte (grotere woonkamer) en heeft daardoor het lopen echt onder de knie gekregen. Prachtig om te zien! Ze stapt zo 10 meter vooruit. Het gaat heel goed met haar. Moest even wennen aan haar nieuwe slaapplekje, maar slaapt nu weer prima door. Lena de hulp vind het erg leuk haar weer te zien, en zorgt goed voor haar. Zo kan ik haar gerust thuislaten als ik boodschappen doe of de kinderen ophaal/wegbreng.

Lena komt nu elke dag, twee halve dagen en drie hele – dat is wel heel fijn voor mij.

Nou, zo zijn jullie wel weer op de hoogte. Goede geluiden dus. We wensen jullie ook een goed weekend toe, en tot mails en/of skype!

Liefs, Mirjam.

Kalender

August 2018
S M T W T F S
« Dec    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Externe Links